هر كسي نغمه خود خواند و از صحنه رود

صحنه پيوسته به جاست

خرم آن نغمه كه مردم بسپارند به ياد

دلم بگیرد یا نگیرد برای تو چه فرقی می کند

تو که احساس پاک مرا در بازار پر مشتری خیانت فروختی

قربانی تو شوم یا نشوم چه تفاوتی دارد؟

تو مرا به مسلخ  فرداهای بی سرانجام برده ای

اشک بریزم یا نریزم راهی سفر شده ای

نفس نفس برای تو زندگی کردن یا نکردن برای تو چه فرقی می کند

باور کن دروغ می گویند سرنوشت می توان از سر نوشت

اگر چنین بود پس چرا منی که زاده ی عشق تو بودم اکنون در گورستان عشق تو مدفونم

کاش جای اینکه مرا به خاطراتت بسپاری به خاطرت بسپاری

برای الهه عشق که حضورش لحظه ای بود  و خیالش عمری

می ترسم از روزی که نامم  درمیان هق هق گریه هایت شب اویز شود

می ترسم از روزی که عشق بی بال و پر شود و بمیرد در میان انبوه دلدادگی هایت چه معصومانه بخشیدم دلم را بی انکه لحظه ای در نگاهت تامل کنم

بی انکه بیاندیشم به شاعری که شعر رفتن را سرود

انکه باور کنم عشق معنی مبهم فاصله هاست خسته ام

خسته از عشقی که تا ابد  نثار تو خواهم کرد

من سوختم از خواهش ترانه هایم از ناله های شبانه ام

از عطش نگاهی که بی پروا در چشمان سیاهت سرد و خاکستر شد

من سالهاست که می سوزم  از این دل دادگی نمی دانم برایه بودنت در کنارم به پایه کدامین واژه بیفتم کاش می دانستم کدامین جمله می تواند آتش عشق را در وجودت شعله ور کند کاش.....ای کاش می توانستی ببینی که من هنوز هم با تو هستم .